AYNA-Sevgiliye e-posta/Hipomani ve ilişki

[Gemli]

Şimdi "Nerden çıktı bu kişiye özel e-posta paylaşmak?" diyeceksiniz,
Okuyorum bazı "nişanlıların", "eşlerin" çaresizliklerini, belki onlara da yarar benim aynama bir göz atmak...

UZUN, AÇIKLAMALI, "KENDİME AYNA TUTUCU" BİR E-POSTAYA DÖNÜŞTÜ
ŞİMDİ, PAZARTESİ SABAHI İŞE GİDERKEN DEĞİL,İLERDE DAHA BAŞKA BİR ZAMAN OKUYABİLİRSİN

Farkına vardım ki yaralarımın acısına dayanamadığım noktaya geldiğimde gidip "en çok sevdiğimi" bile "kırıyorum".

Bu gün daha deneyimli bir Psikiyatri Profesörüne başvurup Acil randevu isteyeceğim. Son iki ay randevular alıp iptal etmekle geçti...

Bunu ben yaptım, kendime ve BİZE

Bir noktaya geldikten sonra tamamen kontrolu kaybediyorum.
Aynı senin "geleceğini gördüğün" gibi, ben de "geleceğini görüyorum"-
bu duygu durumuna "hipomani" diyorlar-ve yine, ne yapacağını bilmeyen bir yeni tanılı gibi,
önlem, yani ilaç, almaktansa,seyretmeyi seçiyorum.
Yiyen, yiyen ve yiyen, kan şekeri yükselen ve oturup daha fazla yemeye devam eden bir şeker hastası gibi...
Sonuç: şeker koması-ölümcül!

"Duygu durumumu"n izini sana attığım e-postalarda sürmeye kalkmaktansa "duygu durum günlüğü" tutmaya başlamalıyım.
Tekerlek keşfedilmiş, tekrar keşfetmeye kalkmaya gerek yok!

Sebep olduğum onca olumsuz duygu ve azap konusunda ne kadar pişman olduğumu tanımlayacak kelime olmadığını biliyorum
ve sen de bilmelisin ki bütün bu yaşadıklarımdan, bu hastalıkla ( özellikle kritik noktasına ulaştığımda ve
kesinlike profesyonel yardım almam gerektiğinde) "oynamamak" ya da "sadece seyretmemek" konusunda -umarım son- dersimi aldım ...

Kendini "çaresiz/yardım edemez" hissetme artık ne olur, duru(mu)ma tuttuğun bu "ayna" benim için son derece faydalı...

Bu "Pazartesi sabahı işe gitmeden" okunacak bir e-posta olmamalıydı ve umarım tüm bu açıklamalar seni daha da içinden çıkılmaz
durumda hissettirip, üstüne üşüşüp, sırtına yükümü daha da fazla yüklemedi...

Seni seviyorum ve yaşamının " har saniyesini" mutlu geçirmeni isterim, bunu sen de hakediyorsun,"biz" de...

ve söz veriyorum kendime daha iyi bakacağım, belli ki bu BİZim için de açıkça gerekli...
Seni çoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooookkkkkkkkkkkk Seviyorum...

[atilla28]

Ne mutlu sana...

[maske]

neden bilmiyorum insanlığı yavaş yavaş kötülğün kapladığını düşüşnüyorum bende bunun içinde boğuluyorum aşk yeyüzünü yavaş yavaş terk ediyor insanları seviyorum onların acılarını onlardan daha fazla cekiyorum o zamanda maniye girip korkunç ızdırap ve zevk tadıyorum maniden çıkınca hayat okadar anlamsız hale geliyorki ben manideyken her şeyin yoluna gireceğine okadar inanıyorumki mani geçince hiç bir şeyin değişmediğini görüyorum ozaman azabım başlıyor insanlara hep gülüyorum ama içimde sürekli ağlayan biri var ilaçlarımı düzenli kulanıp her ay doktora gitmeme rağmen sende bir kere atak geçiriyorum ağlamak istiyoum çoçuklar gibi ama aşlayamıyorum yinede hayattan zevk almaya çabalıyorum dünyanın bir kaç saniye olduğuna inanıyorum zamanın an olduğuna inandığım için zevk zamanında çabuk azap zamanında yavaş geçtiğini bilmem beni rahatlatıyor